جشنواره فیلم ساندنس با برگزاری مراسمی ویژه به بنیانگذار خود رابرت ردفورد ادای احترام کرد؛ چهرهای که سینماگران برجسته جهان از او بهعنوان «انسانی شگفتانگیز» یاد کرده و نقش او را در شکوفایی سینمای مستقل تمجید کردند.
به گزارش ایسنا، جشنواره فیلم ساندنس مراسمی ویژه با عنوان «گرامیداشت مؤسسه ساندنس: ادای احترام به بنیانگذار، رابرت ردفورد» در هتل گرند هایت برگزار کرد و به بنیانگذار خود ادای احترام کرد؛ ردفورد که در سال ۱۹۸۱ مؤسسه ساندنس را بنیان گذاشت، سپتامبر سال گذشته در ۸۹ سالگی درگذشت.
در جریان این مراسم، نخستین دوره جایزه «ویژه رابرت ردفورد» به اد هریس، بازیگر و فیلمساز آمریکایی و گیولا گازدگ، کارگردان مجارستانی، اعطا شد؛ دو هنرمندی که همکاری گستردهای با برنامههای آموزشی و کارگاهی مؤسسه ساندنس داشتهاند.
در میان حاضران، چهرههایی که بهتازگی نامزد جوایز اسکار شدهاند، از جمله اتان هاوک، کلویی ژائو و رایان کوگلر حضور داشتند. همچنین هنرمندانی چون نیا داکاستا، تسا تامپسون، وودی هارلسون، کریس پاین، آوا دوورنی، بوتس رایلی و دیوید لاوری در این مراسم شرکت کردند.
ایتن هاوک در سخنان افتتاحیه خود گفت: «روزی روزگاری، مردی خارقالعاده زندگی میکرد که همه ما را در این اتاق به هم پیوند داد. اگر عشق و قدردانی مشترک ما نسبت به رابرت ردفورد نبود، امشب اینجا جمع نمیشدیم. امشب رهبری واقعی را جشن میگیریم و امیدوارم شعلهای که او برافروخت، در وجود همه ما روشن بماند.»
میراث ردفورد: سینمای مستقل، محیطزیست و عدالت اجتماعی
چندین سخنران به نقش برجسته ردفورد در حفاظت از محیطزیست اشاره کردند. وودی هارلسون گفت: «کمکهای رابرت به حفاظت از محیطزیست بخشی از چیزی بود که او را به یک آمریکایی بزرگ تبدیل کرد. نبوغش بهعنوان بازیگر با نبوغش در مقام کارگردان برابری میکرد و او نه تنها فیلمهای ماندگار ساخت، بلکه فضا را برای دیگران نیز فراهم کرد.»
به گزارش اسکرین، امی ردفورد، دختر رابرت ردفورد نیز در سخنانی گفت: «وقتی پدرم میتوانست یک امپراتوری بسازد، تصمیم گرفت یک آشیانه ایجاد کند. موسسه ساندنس برای حمایت، محافظت و پرورش استعدادها شکل گرفت و سپس آنها را آزاد کرد. هیچ جایی را بیشتر از نشستن کنار یک فیلمساز جوان دوست نداشت.»
او افزود: «پدرم از آنچه داشت برای اصلاح آنچه نادرست بود استفاده کرد. اگر میخواهید او را گرامی بدارید، این بهترین مسیر است. بسیاری گفتهاند که او چراغ راه بود؛ و در زمانه تاریکی، نور یعنی امید.»
رابرت ردفورد، یکی از چهرههای شاخص موج نوی هالیوود و همزمان ستاره جریان اصلی سینما بود و در دهههای بعد به عنوان تهیهکننده و کارگردان تأثیرگذار باقی ماند. ردفورد با بنیانگذاری جشنواره فیلم ساندنس نقشی اساسی در معرفی سینمای مستقل آمریکا ایفا کرد.
او در سال ۱۹۳۶ در لسآنجلس به دنیا آمد و پس از اخراج از دانشگاه کلرادو، بازیگری را در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا آموخت و از نقشهای کوچک در تلویزیون و تئاتر آغاز کرد. نخستین موفقیت جدیاش نامزدی امی در سال ۱۹۶۲ و سپس نقش اصلی در نمایشنامه نیل سایمون، «پا برهنه در پارک» بود. موفقیت سینمایی بزرگ او در سال ۱۹۶۹ با فیلم «بوچ کسیدی و ساندنس کید» رقم خورد که با بازی پاول نیومن و کاترین راس به اثری ماندگار بدل شد.
در دهه ۷۰ میلادی او با فیلمهایی چون «جرمایا جانسون»، «همانطور که بودیم»، «کلاهبرداری»، «گتسبی بزرگ»، «سه روز کرکس» و «همه مردان رئیسجمهور» به ستارهای بیرقیب بدل شد.
ردفورد در ۱۹۸۰ با کارگردانی فیلم «مردم عادی» چهار اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را به دست آورد. او در دهههای بعد نیز در آثاری چون «مزرعه طبیعی»، «خارج از آفریقا»، «پیشنهاد بیشرمانه»، «نجواگر اسبها» و «مسابقه تلویزیونی» ایفای نقش یا کارگردانی کرد.
در سالهای اخیر، بازی در «تمام چیزها از دست رفته» (۲۰۱۳) و حضور در دنیای مارول با نقش الکساندر پیرس در فیلمهای «کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان» و «انتقامجویان: پایان بازی»، نسل جدید مخاطبان را نیز با او آشنا کرد. آخرین نقش مهم او در سال ۲۰۱۸ در فیلم «پیرمرد و تفنگ» رقم خورد.
ردفورد در طول زندگی حرفهای خود جوایز متعددی دریافت کرد؛ از جمله اسکار افتخاری ۲۰۰۲، شیر طلایی افتخاری ونیز ۲۰۱۷، سزار افتخاری ۲۰۱۹، نشان لژیون دونور فرانسه و مدال آزادی ریاستجمهوری آمریکا از باراک اوباما در سال ۲۰۱۶.
منبع: asriran.com
“رابرت ردفورد” در وبسایت ویکی پدیا: https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%AA_%D8%B1%D8%AF%D9%81%D9%88%D8%B1%D8%AF